PHU: Een schuilcultuur heeft vele slechte gevolgen

In een persbericht brengt Partido Pro Hustisia i Union (PHU) naar voren dat sociale problemen zich in een schuilcultuur opstapelen, terwijl maar weinig mensen hierover spreken. Hoe komt dit? Wie heeft er voordeel bij dit zwijgen? Wel, een groep groter dan we zouden geloven, heeft daar voordeel bij. Inclusief politici, ondernemers, alsmede gezinshoofden. Allemaal met hetzelfde doel om de mond te snoeren van hen die binnen de samenleving het meest kwetsbaar zijn, namelijk vrouwen en kinderen.

Alcoholisme is deel van dit probleem. Als we eens goed rondkijken, dan zien we op elke straathoek een bar. En dan zien we daar hoeveel mannen verslaafd zijn aan alcohol. Dit is alarmerend. Maar wie praat erover? Waar zien we posters of pamfletten die hiervoor waarschuwen of alcoholisten begeleiden? Welke politicus begint een debat of neemt een initiatief om dit thema onder de aandacht te brengen? Bijna niet één, omdat een niet geïnformeerd volk beter te beheersen is en zij zodoende aan de macht kunnen blijven. Sommige politici ziet men zelf in een bar, waar ze wartaal uitslaan en andere gezinshoofden in hun spinnenweb verstrikt doen raken. Veel politici zijn geen goed voorbeeld en missen de moraal en waardigheid om een volk te leiden.

Bonaire heeft dappere mannen en vrouwen nodig die de waarheid spreken, zonder angst voor represaille of bedreigingen om deze cultuur van stilzwijgen te doorbreken. Mannen en vrouwen die de moraal en waardigheid hebben om een voorbeeld te zijn voor onze kinderen. Zeker zullen de corrupten zeggen: “Dat is mijn privé leven”, als zwak excuus voor hun slecht gedrag en dubieus verleden.

Sociale problemen zoals het erbarmelijk lage minimumloon zouden een groot schandaal moeten zijn, maar welke bestuurder heeft het lef om hierover te beginnen? Voor wie zijn ze bang? Voor de werkgevers? Voor de Nederlandse regering? Dit betekent dat onze bestuurders geen ruggengraat hebben en niet in staat zijn om ons een betere toekomst te geven en oplossingen te zoeken voor de arme, zachtaardige en eenvoudige mensen die op Bonaire wonen. We leven in een samenleving waar de middenklasse de nek wordt omgedraaid door hoge huren en onbetaalbare kosten van levensonderhoud. Spoedig zullen alleen de rijken en de armen overblijven. Dit creëert ruimte voor opportunisten die hier voordeel uit trekken ten gunste van zichzelf. Het ergste is nog dat niemand over onze sociale problemen wil praten.

Vaak zoeken mensen vanwege financiële problemen hun heil in alcoholisme, waardoor hun situatie nog meer verslechtert. Dan ontstaat vrouwenmishandeling en kindermisbruik, huiselijk geweld en geldverkwisting aan prostituees. Dit is op Bonaire niet ongewoon. Maar wie praat erover? Alweer hun privé leven? Hebben vrouwen en kinderen geen recht om een waardig leven te leiden?

Elk jaar raken meisjes tussen de 11 en 16 jaar zwanger. Vaak veroorzaakt door mannen die veel ouder zijn of soms is sprake van misbruik door familieleden. Wie praat daarover? Waar is de voorlichting, waar de pamfletten ? Misschien kun je ze krijgen in een bureaucratisch kantoor met medewerkers die nooit de straat opgaan en wachten totdat de problemen naar hen toekomen. Waar is de actieve voorlichtingscampagne?

We moeten proactief zijn om onze sociale problemen op te lossen, want zij hebben een enorme negatieve invloed op onze jeugd.

Aan het slot van dit eerste deel concludeer ik dat er nog veel werk te doen is, omdat bijna geen politicus het probleem van ongelijkheid van moeders en kinderen aanpakt. In Nederland gebeurt dat wel. Moeders krijgen daar kinderbijslag en gratis begeleiding. Hun kinderen krijgen een kans om te studeren en een betere toekomst op te bouwen. Vrouwen op Bonaire moeten daarom hun stem laten horen en de kans krijgen zich meer te emanciperen. Wie hoor je hierover praten? Heel weinig mensen. Je kunt ze op de vingers van 1 hand tellen. Zolang we hierover niet openlijk en eerlijk praten, zullen we blijven lijden omdat alleen de waarheid ons kan bevrijden van het kwaad.