Bonaire zoekt steun bij Eerste en Tweede Kamer om aanpassing Zorgverzekering ongedaan te maken

Het Bestuurscollege heeft de Tweede en Eerste Kamer om steun gevraagd om de ingrepen ongedaan te maken die minister Schippers van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft gedaan in het pakket Zorgverzekering 2013. In een vandaag naar de voorzitters van beide Kamers verstuurde brief noemt het BC het een ‘onzalig besluit dat de bevolking hard raakt’ om een aantal essentiële basale medische behandelingen met ingang van 1 januari niet meer te vergoeden. Het Eilandbestuur voert in de brief een groot aantal argumenten aan om het op 3 januari aan Schippers gedane verzoek kracht bij te zetten.

Het BC wijst er onder meer op dat het besluit pas op 21 december is gepubliceerd zodat patiënten en zorgverleners slechts 4 werkdagen hadden om zich op de nieuwe situatie voor te bereiden. ,,De totstandkoming, de communicatie en de invoering is allesbehalve zorgvuldig verlopen”, concludeert het BC. Dat hekelt ook het argument van de minister dat zij met de ingreep de zorg op een aantal onderdelen ‘gelijk trekt’ met Europees Nederland. In reactie daarop stelt het BC dat het Nederland is geweest dat nadrukkelijk heeft geregeld dat het voorzieningenniveau juist niet gelijk hoeft te zijn. ,,Nu het Nederland beter uitkomt wordt opeens wel geopteerd voor het principe van gelijkheid”, concludeert het BC.
Het besluit wordt ook ‘ontijdig’ genoemd. Nederland heeft niet alleen toegezegd gedurende de eerste vijf jaar na 10 oktober 2010 terughoudend te zijn met nieuwe en het wijzigen van wet- en regelgeving maar er zijn na twee jaar ook onvoldoende statistische gegevens over de zorg om aan de hand van een grondige analyse tot eventuele aanpassingen te kunnen besluiten.

Het BC wijst de Nederlandse parlementariërs voorts op de negatieve gevolgen voor de gezondheidssituatie van de bevolking. Het sluiten van een aanvullende verzekering – zoals de minister oppert – is in het (door Nederland ontworpen) systeem niet mogelijk. Zelf betalen is voor een bevolking waarvan tweederde op of zelfs onder de armoedegrens leeft evenmin realistisch. Volgens het BC werkt de maatregel ook averechts. De zorg op het eiland wordt uitgekleed zodat patiënten uiteindelijk vaker naar een ander land uitgezonden moeten worden. ,,De extra kosten die de maatregel tot gevolg heeft, zullen aanzienlijk hoger uitpakken dan de beperkte besparing die de minister er mee realiseert.”

De opmerking dat de zorgkosten op de eilanden te hoog zijn, houdt in de ogen van het BC evenmin stand: In Europees Nederland wordt per hoofd van de bevolking jaarlijks 5.600 euro aan zorg uitgegeven, in Caribisch Nederland is dat ondanks het onontkoombaar hoge aantal uitzendingen 3.500 euro. Bovendien draagt de gemeenschap met 30 miljoen euro een relatief hoge bijdrage aan de zorgkosten.
Het BC voert in de brief aan dat de handelwijze van de minister het toch al precaire vertrouwen bij de bevolking in het Rijk geen goed doet en ook de geloofwaardigheid van het lokale bestuur aantast. Het BC zegt te begrijpen dat de ministeries kritisch naar hun uitgaven kijken maar werpt de vraag op of de symbolische besparing die met de ingreep van Schippers wordt bereikt rechtvaardigt ,,om de 22.000 inwoners van Caribisch Nederland in deze mate in de steek te laten.”

Het BC verwijt het Rijk in de oude fout te vervallen om vanuit Den Haag ‘over maar zonder’ de directbetrokkenen te besluiten zonder zich rekenschap te geven van de lokale situatie en de lokaal aanwezige kennis en ervaring te negeren. Niettemin doet het BC aan het slot van de brief de handreiking om mee te denken waar eventueel kan worden bespaard op zorgkosten maar dan wel zonder dat dit ten koste gaat van de basale zorg.

,,Wij zijn en blijven groot voorstander van een constructieve samenwerking met het Rijk en zijn ook ten volle bereid om eventueel minder populaire beleidsbeslissingen te verdedigen, mits die maar tot stand komen na een evenwichtige belangenafweging en met de erkenning dat het land Nederland sinds 10 oktober 2010 (geheel uit vrije wil) samen met het lokale bestuur een verantwoordelijkheid draagt voor het welzijn van de burgers in Caribisch Nederland.”
De brief eindigt met een beroep op de Tweede en Eerste Kamer om minister Schippers aan te moedigen haar besluit in te trekken en in overleg te treden met het Bestuurscollege.